Kunststof en rubber weblog

Vanmiddag naar het seminar van PlasticsEurope en de PVT geweest: Van technologie naar psychologie. Een interessant thema en ook een goede opkomst. Het ging onder andere over de plastic soup die onder andere in de Stille Oceaan onstaat door luwten in de grote zeestromen. Afval van schepen - dat soort zaken. Volgens sommigen beslaat het een gebied dat twee keer zo groot is als de staat Texas.  

De Great Pacific Garbage Patch is voor het eerst op de kaart gezet door Charles Moore in 1997 en krijgt sindsdien een groeiende belangstelling. De seminar spreker Rudolph Eilander, architect van beroep, wil er een kunststof eiland van smeden. Een drijvend eiland dat het opruimen van de oceaan combineert met wonen en bedrijvigheid - met hulp van Wubbo Ockels. Een technologische uitdaging van jewelste, maar de aanwezige vertegenwoordiging van de kunststofindustrie schoot toch vooral in de standaard kunststof psychose: een soort mix van ontkenning, 'ze moeten ook altijd ons hebben' en 'wat heb ik er mee te maken'.

De afsluiting van de middag was in handen van George Parker. Een illusionist die - naast leuke truukjes - het aanwezige publiek een spiegel voorhield: we kijken met onze geest, niet met onze ogen. Een geest die lange tijd getraind is in 19de-eeuwse industriële revolutie en 20ste-eeuws kapitalisme. Het is tijd voor de 21ste eeuw. Open staan voor meer dan alleen monetair vermogen. Niet de geijkte reacties, maar openstaan voor nieuwe manieren van denken.

Jammer dat hij niet voor de lezing over de plastic soup optrad.